Meditatie kan je soms tot paden van jezelf leiden, die je nog nooit hebt gezien. Vandaag bewandelde ik er zo 1.
De spreker had het over hindernissen die je kunt tegenkomen tijdens meditatie. Begeerte naar zintuiglijke sensaties, weerstand of tegendraadsheid, rusteloosheid,luiheid, twijfel en besluiteloosheid zijn de verschillende hindernissen die waren opgenoemd.
Natuurlijk zijn boeddhisten altijd ruimdenkend. Hindernissen leren ons iets over onszelf, ze zijn deel van onszelf. We moeten deze echter niet bevechten maar creatief mee omgaan. De middenweg vinden tussen verdwijnen en reactief bevechten van deze hindernissen is iets dat we moeten leren in meditatie.
Er zijn dus tegengiffen voor deze hindernissen, maar ze mogen niet reactief gebruikt worden. In onze prestatiegerichte maatschappij, waarbij de boodschap zo snel en efficient mogelijk werken is, kunnen we ten val raken aan zo snel mogelijk het probleem te willen bestrijden. Zoals de landbouwer pesticide zal gebruiken om snel veel oogst te hebben, zal hij ook al de goede organisme vernietigen. Waardoor de boer op lange termijn niets meer zal overhouden dan dode grond.
We mogen daarnaast hindernissen ook niet als een zonde gaan beschouwen.We zijn niet “schuldig” aan de innerlijke hindernissen der meditatie.
De vermelde tegengiffen waren logica, onderdrukking, de geest van de blauwe lucht, het tegenovergestelde,rust.
Deze tegengiffen kunnen een hulpmiddel zijn in meditatie maar zeker niet het geneesmiddel. Bij fout gebruik kunnen ze immers ook al het goede uitroeien. Creativiteit, de gulden middenweg staan centraal in dit vertoog.
Ik weet het, het is een lange uitleg om tot mijn punt te komen.
Ik ging na deze uitleg in meditatie en heb bij mezelf verschillende dingen ontdekt.
Ten eerste, door deze uitleg heb ik nog nooit zoveel hindernissen ondervonden in meditatie als vandaag. Zo kwamen gewoon op me afgestormd en ik was letterlijk overweldigd door hun aankomst.
Ik had geen energie om ze aan te kunnen. Dus heb ik hen maar welkom geheten in mijn geest. Ik probeerde niet overspoeld te raken door al mijn gedachten en emoties, maar ik moet toegeven dat ik aan het verdrinken was in mijn eigen miserie.
Maar plotseling ontdekte ik een opening in mijn pijn…een vraag. Waarom had ik toch zo’n pijn? Waar schreeuwde mijn hart en mijn geest toch om?
En toen ontdekte ik het….ik had angst…enorme angst.
Er zijn drie dingen die mij deden verlammen: ten eerste de angst om iets tegen te komen dat onaangenaam is en mij nog meer verdriet zou aandoen. Ten tweede de angst om te verliezen wat ik aangenaam vind, bovenop het verdriet dat ik al heb om iets dat ik verloren heb. En ten derde, de angst om dit alles echt niet meer aan te kunnen…en verloren te zijn in verdriet en pijn.
Vanaf het moment dat ik dit ontdekte viel er een enorme spanning van me af…mijn geest werd weer rustig. Mijn hart stopte met schreeuwen.
Jammer genoeg, verdween mijn angst niet. Ik kreeg toen angst om dit inzicht en de rust daarmee gepaard te gaan verliezen.
Het is gek hoe mijn geest werkt…het is precies alsof ze zich pijn wilt doen. Alsof ze het fijn vind om zich te bevinden in een eeuwig verdriet, ja zelfs het haar thuis is gaan noemen!
O, god…hoe geraak je hier uit?
