gedicht

Wanneer je aan het einde van de wereld staat …ogen gesloten… je proeft het al in je mond… de oneindige oceaan… je voelt de wind dansend om jou heen

 en dan zou je willen springen… in het diepe duiken… gehuld in regenboogkleuren… de hemel binnendringen… blauw… het zeergroene blauw dat jouw ziel vult… en voor eeuwig één zijn… met de leegte… en de stilte van de tijd

 aan je lichaam vastklampend… de kliffen onder je voeten… alles vergeten… wie je was, wie je bent… van wie je gehouden hebt…en dan schijnt de zon… een lach op je gezicht… feniks… zingt een eeuwig lied… in je hart

amen

Spel tussen een welwillende man en een gekwetste vrouw

Daar ben je, ik zocht je.

Hier ben ik.  Maar weet je eigenlijk wel wie ik ben?

Jij bent degene met de sterren in je ogen.

Ik zie ook sterren in jou ogen…maar ik heb ze ook al bij andere mannen gezien.

Jouw sterren zijn mooier.

De sterren hebben mij pijn gedaan.

…

Ik wil je omarmen.

Waarom?

Omdat ik je graag…

Zeg niet dingen waarvan je niet zeker weet dat je ze meent.

Laat me dan alsjeblieft je hand vasthouden.

Ik kan je mijn hand geven zonder mijzelf te geven.

Laten we dan wandelen.

Ik zal je beloven dat ik mijzelf dan meeneem.

…

Kijk toch,de heme! Het blauwe heelal omarmt de aarde, ze is veilig in haar armen. Vooral s’nachts zijn ze dicht bij elkaar. Wanneer de koude de grond doet beven en het noorderlicht haar dans doet herleven, zijn zij één.

Het is de aarde die verdwaalt is in het heelal, opgeslokt in een zwart gat…om nooit meer terug naar huis te kunnen keren.

Maar ze vindt haar weg terug, ondanks alle tegenslagen. Het is de zon die haar leidt, naar haar nieuwe thuis. Een paradijs.

Ik wou dat ik dat kon geloven.

Laten we verder wandelen.

Ik geef je mijn hand, als je nog even wilt blijven staan.

…

Ik voel jou.  Je hebt een warm,kloppend hart. En een zachte huid. Jij hebt liefde gekend.

Dat is al lang geleden. Liefde heeft mij pijn gedaan. Ze heeft mij gekwetst.

Liefde kan je terug één maken. Liefde kan je helen.

Ik wou dat ik dat kon geloven.

Ik hoor je ziel, fluisterend.

Ben je wel zeker dat het mijn ziel is die spreekt en niet de schaduwen van mijn geest?

Ik voel jouw licht tot mij spreken.

…

Ik wil weg.

Ga niet weg, alsjeblieft. Ik wil je liefhebben.

Je kent mij niet.

Ik wil je kennen, ik wil je proeven. Jouw hart smaakt zoet, je ziel is pittig.

Mijn geest  is bitter. Ik ga weg.

Ga niet weg, naar waar mijn liefde jou niet kan bereiken. Ga niet weg om in het duister te verdwijnen. Ik hou van je.

Ik geloof je niet. Ik ga weg.

Blijf, alsjeblieft.

Ik kom terug. Als mijn ziel jouw heeft gevonden.

En ik zal wachten op jou.

Ik zal je zoeken, ik beloof het je.

Mijn liefde is hier, op deze plaats, enkel voor jou.

Ik weet het.

…

Tot ooit?

Tot het nooit, waar tijd niet bestaat.

Tot dan.

Ik zie je daar… in de leegte.

In de volle leegte.

Tot dan!

meditatief inzicht

Meditatie kan je soms tot paden van jezelf leiden, die je nog nooit hebt gezien. Vandaag bewandelde ik er zo 1.

De spreker had het over hindernissen die je kunt tegenkomen tijdens meditatie. Begeerte naar zintuiglijke sensaties, weerstand of tegendraadsheid, rusteloosheid,luiheid, twijfel en besluiteloosheid zijn de verschillende hindernissen die waren opgenoemd.

Natuurlijk zijn boeddhisten altijd ruimdenkend. Hindernissen leren ons iets over onszelf, ze zijn deel van onszelf. We moeten deze echter niet bevechten maar creatief mee omgaan. De middenweg vinden tussen verdwijnen en reactief bevechten van deze hindernissen is iets dat we moeten leren in meditatie.

Er zijn dus tegengiffen voor deze hindernissen, maar ze mogen niet reactief gebruikt worden. In onze prestatiegerichte maatschappij, waarbij de boodschap zo snel en efficient mogelijk werken is, kunnen we ten val raken aan zo snel mogelijk het probleem te willen bestrijden. Zoals de landbouwer pesticide zal gebruiken om snel veel oogst te hebben, zal hij ook al de goede organisme vernietigen. Waardoor de boer op lange termijn niets meer zal overhouden dan dode grond.

We mogen daarnaast hindernissen ook niet als een zonde gaan beschouwen.We zijn niet “schuldig” aan de innerlijke hindernissen der meditatie.

De vermelde tegengiffen waren logica, onderdrukking, de geest van de blauwe lucht, het tegenovergestelde,rust.

Deze tegengiffen kunnen een hulpmiddel zijn in meditatie maar zeker niet het geneesmiddel. Bij fout gebruik kunnen ze immers ook al het goede uitroeien. Creativiteit, de gulden middenweg staan centraal in dit vertoog.

Ik weet het, het is een lange uitleg om tot mijn punt te komen.

Ik ging na deze uitleg in meditatie en heb bij mezelf verschillende dingen ontdekt.

Ten eerste, door deze uitleg heb ik nog nooit zoveel hindernissen ondervonden in meditatie als vandaag. Zo kwamen gewoon op me afgestormd en ik was letterlijk overweldigd door hun aankomst.

Ik had geen energie om ze aan te kunnen. Dus heb ik hen maar welkom geheten in mijn geest. Ik probeerde niet overspoeld te raken door al mijn gedachten en emoties, maar ik moet toegeven dat ik aan het verdrinken was in mijn eigen miserie.

Maar plotseling ontdekte ik een opening in mijn pijn…een vraag. Waarom had ik toch zo’n pijn? Waar schreeuwde mijn hart en mijn geest toch om?

En toen ontdekte ik het….ik had angst…enorme angst.

Er zijn drie dingen die mij deden verlammen: ten eerste de angst om iets tegen te komen dat onaangenaam is en mij nog meer verdriet zou aandoen. Ten tweede de angst om te verliezen wat ik aangenaam vind, bovenop het verdriet dat ik al heb om iets dat ik verloren heb. En ten derde, de angst om dit alles echt niet meer aan te kunnen…en verloren te zijn in verdriet en pijn.

Vanaf het moment dat ik dit ontdekte viel er een enorme spanning van me af…mijn geest werd weer rustig. Mijn hart stopte met schreeuwen.

Jammer genoeg, verdween mijn angst niet. Ik kreeg toen angst om dit inzicht en de rust daarmee gepaard te gaan verliezen.

Het is gek hoe mijn geest werkt…het is precies alsof ze zich pijn wilt doen. Alsof ze het fijn vind om zich te bevinden in een eeuwig verdriet, ja zelfs het haar thuis is gaan noemen!

O, god…hoe geraak je hier uit?

gedachtespinsel der depressie

je weet dat het de verkeerde kant op gaat als je de uren aan het aftellen bent om te kunnen slapen…

om te verdwijnen in het niets

niet meer bestaan

wanneer de schaduw van het leven je heeft ingehaald

er is geen leven meer in het leven

Het gaat pas echt fout als je een antwoord geeft op iemands vraag:

hoe gaat het met je?

Het gaat niet zo goed met me, maar ik leef nog.

In gedachte het antwoord vervolledigend met “jammer genoeg”

Wanneer de tranen je constant in de ogen staan

mijn hart op ontploffe, smekend om verlossing

en ik wil gewoon verdwijnen in het niets

in leegte opgaan

vol ledigheid

geen pijn meer, geen moeten

gewoon zijn…niets zijn

Here we go again

het is altijd interessant als psychologiestudent om je eigen problemen, tekorten te herkennen.

Het leuke eraan is dat je jezelf eens lekker kunt uitlachenen relativeren.

Ik ontdek zo vaak de self-fullfilling prophecy in mezelf.

Maar deze week nu ook het neurotische basisfantasma.

 

Ja, ik ben een neuroot, praktisch iedereen. Dus dat is op zich geen verbazingwekkende ontdekking.

Het is gewoon wel grappig hoe je ziet, dat ondanks al je pogingen te veranderen, telkens hetzelfde blijft terugkomen. Omdat je nog steeds niet je verhouding tegenover de ander hebt aangepakt!

Zo blijf ik steeds maar dezelfde fout maken, vallen op de verkeerde mannen. Terwijl ik goed genoeg weet dat ze niet goed voor mij zijn (het zijn best wel lieve jongens), toch blijft mijn hart maar hunkeren naar hen.

Mijn hoofd lijkt er haast geen vat op te hebben, op die prachtige erosdrang van freud!

En wat doe je dan?

Ik ken mijn theorie, ik weet wat er moet veranderen.

Maar hoe in hemelsnaam doe je dit???????

Ik blijf er maar intrappen.

Deze keer gewoon omdat iemand anders tegen me zei dat die jongen waarschijnlijk ook op me viel, begon ik ook gevoelens te krijgen…weeral!!!!!!

Terwijl je goed genoeg weet dat die ander het fout kan hebben en je eigenlijk al beslist had dat die jongen niets voor je was.

En als je dan denkt dat dat opgelost wordt door lesbisch te worden, kun je het zeker vergeten! Want daar zal zich net hetzelfde voordoen!

Die verhouding tot de Ander begint me serieus op mijn heupen te werken!

Maar echt een keus heb ik niet. Overstappen naar een perverse of psychotische structuur lijkt me niet echt aantrekkelijk en is overigens onmogelijk!

aaaaaaaaaaaaaah….

Wat doe je als je weet wat er fout is?

Inzicht is soms een opluchting, maar dit is gewoon frustrerend!

Er is 1 hoop voor mij, quasi iedereen is zoals mij. En er zullen veel psychologen zijn die even gefrustreerd zijn met zichzelf als ik.

Dat is wel een opluchting.

De enigste conclusie dat je kunt maken is blijven proberen te veranderen en gelukkig te blijven met jezelf, wat voor stomme dinge je nu 100 keer achtereen doet.

Een neurootje zijn is zwaar…maar kom het kan ook behoorlijk ironisch zijn!!!!!

Een nachtmerrie

 

Ik had een nachtmerrie vanacht.

Ik droomde dat het oorlog was. Ik weet niet wie er tegen wie aan het vechten was, maar ik was daar.

Ik moest de soldaten van eten voorzien. Ze zagen er allemaal somber uit en waren donker gekleed.

We zaten in de bergen verborgen. Ik was veilig.

Ze brachten telkens nieuwe gevangenen bij.

Ik wist wat ze met hen deden. Ze gingen hen samen met het afval van de keuken verbranden in de ovens. Ik kon hun geschreeuw horen.

Opeens grepen ze mij vast, ik wist niet waarom maar nu wilde ze mij ook in die ovens gooien.

Ik was opeens ook een gevangene.

Ik gilde van angst, ik wilde niet opbranden. Ik voelde de pijn al.

Ik wilde niet in die donkere ruimte gestoken worden, wachtend op de dood.

Ik wilde niet als afval weggegooid worden.

Als ik dan toch moest sterven, mocht ik dan niet voor de laatste keer mijn geliefde kussen, liefhebben?

Ik kreeg 1 kus, 1 knuffel voor ik in de ovens gestopt werd.

 

Gelukkig werd ik op dat punt wakker, dankzij mijn buurman.

 

Ik besef maar al te goed dat ik uit die droom heb kunnen ontsnappen, terwijl vele dat niet hebben kunnen doen.

Deze pijnlijke moorden gebeuren nog elke dag, zonder dat hun geliefde daar is om hun een kus te geven. Zonder dat er iemand om hun geeft.

Hun geschreeuw gaat verloren.

 

Waar zijn we toch mee bezig?

I walk

Time passes, even for me.

When I walk down the road, the sun shining on my face, I think how it would be if you were walking beside me.

My thoughts keep me safe and yet torture me everytime when I realize you’re never going to walk beside me again.

I keep walking, I keep dreaming.

With every step I realize more that I have reach the present to concurr the past.

If I never reach the present, I might not have a future ahaed of me

 

I don’t like this feeling of self-concioussness.

I want to fly.

I want to feel myself again, but I don’t want you to die in me.

I want you to stay with me forever.

 

I have to choose. What a shame.

Moby

Don’t touch me this way

Don’t hurt me this way

Don’t ever let me say: don’t leave me again

Don’t leave me again

 

I never felt this lost before

when the world is closing doors

I never wanted anything more

 

Don’t let me make the same mistake again

Please, don’t let me make the same mistake again

Thoughts of sorrow

I crossed the street, looking at a cute boy, seeing him…not staring at me.

I  go further… with no plans on my mind, I follow my feet…hoping they would direct me towards a new destination.

But all I see is the same greyness all around me and not a single sign of something that would end this madness of hate and sorrow.

I keep smiling to prevent me from crying…it’s hopeless.

Donkere augustus

Ik mis je wanneer ik opsta

Ik mis je wanneer ik ontbijt

Ik mis je wanneer ik mijn muziek opzet en begin te studere

Ik mis je, elke seconde

 

Ik mis je wanneer ik pauze neem

Ik mis je wanneer ik s’middags aant eten ben

Ik mis je wanneer ik mijn middagdipje heb

Ik mis je, elke minuut

 

Ik mis je wanneer ik activiteiten doe

Ik mis je wanneer ik bij anderen ben

Ik mis je wanneer ik alleen ben

Ik mis je….elk uur

 

Ik mis je wanneer ik s’avonds eet

Ik mis je wanneer ik tv kijk

Ik mis je wanneer ik ga slapen

 

Ik mis je, das het enigste dat ik zeker weet

 

 

Please, don’t let me make the same mistake again