Een nachtmerrie

 

Ik had een nachtmerrie vanacht.

Ik droomde dat het oorlog was. Ik weet niet wie er tegen wie aan het vechten was, maar ik was daar.

Ik moest de soldaten van eten voorzien. Ze zagen er allemaal somber uit en waren donker gekleed.

We zaten in de bergen verborgen. Ik was veilig.

Ze brachten telkens nieuwe gevangenen bij.

Ik wist wat ze met hen deden. Ze gingen hen samen met het afval van de keuken verbranden in de ovens. Ik kon hun geschreeuw horen.

Opeens grepen ze mij vast, ik wist niet waarom maar nu wilde ze mij ook in die ovens gooien.

Ik was opeens ook een gevangene.

Ik gilde van angst, ik wilde niet opbranden. Ik voelde de pijn al.

Ik wilde niet in die donkere ruimte gestoken worden, wachtend op de dood.

Ik wilde niet als afval weggegooid worden.

Als ik dan toch moest sterven, mocht ik dan niet voor de laatste keer mijn geliefde kussen, liefhebben?

Ik kreeg 1 kus, 1 knuffel voor ik in de ovens gestopt werd.

 

Gelukkig werd ik op dat punt wakker, dankzij mijn buurman.

 

Ik besef maar al te goed dat ik uit die droom heb kunnen ontsnappen, terwijl vele dat niet hebben kunnen doen.

Deze pijnlijke moorden gebeuren nog elke dag, zonder dat hun geliefde daar is om hun een kus te geven. Zonder dat er iemand om hun geeft.

Hun geschreeuw gaat verloren.

 

Waar zijn we toch mee bezig?

I walk

Time passes, even for me.

When I walk down the road, the sun shining on my face, I think how it would be if you were walking beside me.

My thoughts keep me safe and yet torture me everytime when I realize you’re never going to walk beside me again.

I keep walking, I keep dreaming.

With every step I realize more that I have reach the present to concurr the past.

If I never reach the present, I might not have a future ahaed of me

 

I don’t like this feeling of self-concioussness.

I want to fly.

I want to feel myself again, but I don’t want you to die in me.

I want you to stay with me forever.

 

I have to choose. What a shame.

Moby

Don’t touch me this way

Don’t hurt me this way

Don’t ever let me say: don’t leave me again

Don’t leave me again

 

I never felt this lost before

when the world is closing doors

I never wanted anything more

 

Don’t let me make the same mistake again

Please, don’t let me make the same mistake again

Thoughts of sorrow

I crossed the street, looking at a cute boy, seeing him…not staring at me.

I  go further… with no plans on my mind, I follow my feet…hoping they would direct me towards a new destination.

But all I see is the same greyness all around me and not a single sign of something that would end this madness of hate and sorrow.

I keep smiling to prevent me from crying…it’s hopeless.

Donkere augustus

Ik mis je wanneer ik opsta

Ik mis je wanneer ik ontbijt

Ik mis je wanneer ik mijn muziek opzet en begin te studere

Ik mis je, elke seconde

 

Ik mis je wanneer ik pauze neem

Ik mis je wanneer ik s’middags aant eten ben

Ik mis je wanneer ik mijn middagdipje heb

Ik mis je, elke minuut

 

Ik mis je wanneer ik activiteiten doe

Ik mis je wanneer ik bij anderen ben

Ik mis je wanneer ik alleen ben

Ik mis je….elk uur

 

Ik mis je wanneer ik s’avonds eet

Ik mis je wanneer ik tv kijk

Ik mis je wanneer ik ga slapen

 

Ik mis je, das het enigste dat ik zeker weet

 

 

Please, don’t let me make the same mistake again

Enlightment

Ik heb het gevonden.

Datgene wat ik verloren ben…mezelf.

In een stroom van spiritueel welzijn.

Dit is wat ik wil doen…mijn leven geven aan het geheel.

Zonder mezelf te verliezen…geef ik mezelf

Ik ben weer heel.

Missing love

Ik wil enkel armen om me heen…geen seks of trouwring.

Ik wil enkel dat er iemand om me geeft…om wie ik ben.

Wanneer ik verlangend op bed lig…verlangend naar 1 kus, passioneel en intiem…en ik een lichaam mij voel omringen. Begin ik te huilen.

Van leegte en eenzaamheid.

Ik kan iemand zoveel liefde schenken.

Ik wil die liefde uit mijn hart voelen stromen…

Maar hier lig ik dan op bed….kijkend naar het plafond.

Zonder liefde rondom mij heen.

 

Ik ben zelfs boos omdat ik zo vol zelfmedelijden ben.

 

I am so ready to be found.

Empty

I thought I would be proud to have said no to you..

But all I feel is emptyness…still longing for your touch

 

I could have had your kisses on my mouth, your hands on my body, your loving…but I said no.

I thought it would be the best thing to do.

But all I feel is emptyness…still longing for your touch.

 

and cry all day long, because I said no to you…

realizing it was the best thing I’v ever did

But all I feel is grief…longing for the days I still could have your kisses, your hands on my body, your loving…as lovers

Liefde vergeten

Ik herinner me nog zoveel van jou.

Hoe je naar mij lachte, hoe je je gevoelens aan mij vertelde.  En ik luisterde naar elk verhaal, hoe saai ook.

Vanochtend kreeg ik het gevoel dat je weer naast me lag. Het was een gewone dag zonder zorgen. We konden alles doen wat we maar wilde. Maar we zouden de hele dag in bed liggen praten en films kijken.

Ik stond op, wetende dat jij er niet was. Dat ik moest studeren voor mijn examen. Ik voelde me eenzaam.

 

Maar dan besef ik elke keer weer, opnieuw en opnieuw, dat mijn fantasie nooit realiteit is geweest.

Ook toen jij naast me lag, voelde ik me soms leeg en alleen. Je gaf me soms het gevoel alsof ik blij moest zijn met wat ik had…maar ik voelde altijd dat er iets ontbrak.

Liefde is niet blind…ze negeert, ze steekt weg wat ze niet verwerken kan.

Waarom besefte ik toen al niet dat jij de ware niet bent voor mij?

Waarom blijf ik maar verlangen naar jou, wetende dat jij niet bent wat ik nodig heb?

Het is een traag proces…liefde verwerken.

Een pijnlijk proces.

een aardappel, een duif en pitza

Het is een raar gevoel…

Je hebt dagenlang hard gestudeerd, je komt buiten en alles lijkt zo onrealistisch…alsof het niet echt is…nooit heeft bestaan.

Alsof je boeken echter zijn dan de wereld.

En dan kom ik buiten en wat zie ik….een aardappel

Zomaar, 1 aardappel die op de grond ligt.

Raar…je staat ernaar te kijke en je vraagt je af:

Hoe komt die aardappel hier? Wat is zijn verhaal?

Je loopt door want ik moet de trein halen, wetende dat ik nooit een antwoord zal krijge op mijn vraag.

 

Ik zit een lange tijd naar buiten te staren, nog steeds niet beseffend dat de wereld die ik nu zie echter is dan mijn boek.

We stoppen, ik zie een dode duif ligge op het perron.

Twee kraaien vliegen erop af en beginnen in de duif te pikken.

Een walgelijk tafereel…de ogen van de duif worden uit hun kassen gerukt…zomaar….de kraaien lijken het lekker te vinden.

Ik draai mijn hoofd weg…ik kan dit niet meer aanzien.

Misschien leef ik toch liever in een boekenwereld.

 

We rijden verder…in de verte zie ik een pizzaria met de naam “pitza”

Ik begin te lachen…

 

 

de wereld is nog zo gek niet